-Sınavın nasıl geçti?
-Dayadılar işte arkalı önlü.
-Hep öyle diyosun ama sonuçlarını biliyoruz, iyice sınıf arkadaşlarına benzedin.
-Haa tabi. Bu arada lensleri de çıkardım ama bi boka yaramadı, gözlerim hâlâ exorcist modunda.
-İyi de sen kaşındın, hemen lensleri takma demişti doktor sana. Lens takmıycaksın.
-Takmıyorum tamam lanet olsun takmıyorum. Zaten hiçbi zaman iyiye gitmiyorum, sadece her şey daha kötü oluyor.
-Bunu senle defalarca konuştuk, vertigo olduğunda da aynı şeyi söyledin, geçti ama. Sadece bi süreç istiyor. Doktordan randevu ayarlarız.
-Evet, eminim daha önceden olduğu gibi bu da çok işe yarar.

Ağlamayı hiç sevmem ben. Nefret ederim hatta. Tamamen reset çeker çünkü bana. Yorulurum, 5 dakka ağladıktan sonra 3 saat uyurum. Uyandığımda bana üstümden 8 jet-lag geçmiş hissi, ağzımda tamamen kuruluk, gözlerimde sıcak bi acı, ve her defasında Niye ben? sorusu eşlik eder. Bu çok klas bi ağlamadır ama, her zaman böyle lüksün olmaz. Bazen, şimdiki gibi, uyanık kalmak zorundasındır. Midendeki o korkunç hissi bastırmak için bulabildiğin her şeyi yerken bi yandan erircesine ağlamak, bi yandan yarınki gramer sınavını düşünmek zorundasındır. Bugünkü sınavı artık arkanda bırakmak, yaptıysan da yapamadıysan da tamamen unutmak, akşama yıkancağını aralıklarla kendine hatırlatmak, don't wanna talk about it don't wanna think about it, i'm just so sick about it..

Bi de şarkı için kaçıkturuncu ya aşırı teşekkürler. 2 gündür bağımlısı gibi dinliyorum =)