"Bizim için zaman doldu. dedi. Ben artık asla seninle beraber olamıycam, sen bi daha asla içinden geldiği gibi ağlayamayacaksın. Artık annene bile güvenemeyeceksin, kıçını dayadığın tek yer duvar bile olsa acaba yıkılır mı diye huzursuzlanacaksın. Çünkü ben gidiyorum ve güneşi her gördüğünde, her gökyüzü işermiş gibi yağmur yağdığında, her çilekli puding gördüğünde seni gülümseten o şeyi de yanımda götürüyorum."

Galiba benim tek sorunum sabahları geç kalkmakmış. Bugün itler gibi 6.30da kalkıp otobüs bekledim de. Ordan anladım. Ben erken uyanmalıymışım. Normalde hâlâ uyuyor olmam gereken saatte amfilerde, sınavlarla çürütmeliymişim gençliğimi. Anca öyle mutlu olurmuşum çünkü.