#genelde hoş gelmem ben#

Çift kişilikli gibi hissetmek kaç insana kendisini iyi hissettirir bilmiyorum ama ben kendimi bildim bileli 4 veya 5, bulunmak zorunda kaldığım ortam sayısına bağlı olarak yer yer 6-7 kişilikli oldum. Herkesin suyuna gitmeyi öğrendim, sanki insanlar birine kızınca bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmazdı..

Evet benim için olmazdı. Salak kız kırılganlığını saklamaya çalıştığım erkek düşüncelerimi, benle dalga geçilir diye ağlamamamı, dışlanırım diye sesimi çıkarmamamı bir tek ben bilirim, en yakın arkadaşlarım bile habersizdir benim içimdeki gerizekalıdan. Haberleri olsa beni sevmezlerdi diye düşünürüm hep, özgüven benim için saçlarımın o günkü tipi, makyajımın oturup oturmamış olması, ordaki oturarak çalışma göbeğinin dışarı taşıp taşmamasıyla doğru orantılıdır. Tamam belki okuduğum kitaplar, dinlediğim müzikler, izlediğim filmler de dahil olmak üzere konuşcağım çok şey olmasına rağmen ilişkilerimin hiçbirini tamamen karakterime oturtamam. İlla güzel olmalıyım sanki, illa beni beğenmeliler. Toptan beğenmiyosa bile bir yerimi beğenmeli, ya şu hatunun da gözleri çok güzel demeliler. Yoksa kendimi kendime zehir ederim.

Gurur duymuyorum. Ama ben buyum.