Bazı şeylerin formalitesine çabuk kaptırdım galiba kendimi, yeni yeni fark ediyorum.. Küçükken kasiyer ya da mağazalarda siz raflara bakarken yanınıza gelen görevli kızlar olur ya, onlardan biri olmak isterdim. Her gün saçları yapılı olurdu, her gün makyajlıydılar.. Her gün güzeldiler.. Bir süre sonra makyajsız bi kızın güzel olamayacağı düşüncesini her şeyimin temeline koyduğumu anladım. Bakkala giderken makyaj yapmak yersizdi, aslında makyajın anlamı neydi, niye yapılırdı? Kadınların kendini iyi hissetmesi için yaptıkları listenin maddelerinden biri evet, peki yüzüne bi ton kimyasal boca etmek hangi hormonunu tetikliyor da sen mutluluk hormonu salgılıyorsun? Evet. Makyaj yapınca olduğundan daha güzel (!) görünürsün, daha çok ilgi çekersin, bu da seni mutlu eder. Mutlu eden makyaj ya da yeni yaptırdığın saçın değil, onunla çekmeyi başardığın ilgidir. İş kadınları hep mutludur o aşırı özendiğim kıyafetleri, makyajları, toplu olsa da olmasa da yapılı saçları içinde. Olmasalar bile öyle görünürler. Dış yollardan bi özgüven oturtulmuştur çünkü varlığına. Biliyorum, hastalıklı bi düşünce bu. Güzelsen güzelsindir hatta güzel denmesi için bi Adriana Lima veya bi Isla Fisher olman gerekmeyebilir, makyaj yapmanın da gerekli olmadığı gibi. Ama kendimi bu obsesyonumdan kurtaramıyorum. Hep derim, hiç acil durum adamı değilimdir. Adaya düşsem yanıma alacağım üç şey fondotenim, allığım, pudram olurdu.