Genelde de içimde yatan radikal bi feminist vardır bi nebze bastırabildiğim, ama bu ara çevremdeki erkeklerin hepsini toplu bi katliama kurban verebilirim, hepsini yavaş yavaş ve acı çektire çektire öldürebilitem var. Evet çeşitli biyolojik sebeplerden ötürü zaaten sinirlerim tepemde geziyo olabilirim ama benim susup oturduğumu, sesimin çıkmadığını görüyosan elleşmeyecen arkadaş. Hiçbi zaman kick-box gibi bi olaya girmeyi şu sıralarki kadar ciddi düşünmedim. İçimdeki siniri stresi başka nası alt edebilirim en ufak bi fikrim yok, çıldırma eşiğindeyim.

Bi de fazla psikolojik tanım okumayın. Azıcık ondan azıcık bundan buluyosunuz kendinizde, la ben şizofren miyim diye aynadan korkar oluyosunuz. Gereği yok, kabul etmek gerek ki hepimiz bi yerde ruh hastasıyız. Normal diye bi şey varsa tabi.