#genelleme 1#

 #Gri bluz tipi erkek# Hani o çok bakılan, herkesin gözünü diktiği kuul ibne formatındaki çocuk değil de. Onun karşı sırasında oturan başka bi tane var. Saçlar kıvırcık böyle, bonus da değil gerçi. Öyle olur olmaz her şeye atlamıyo, ters de değil. Gülüyorum da esprilerine, bi kere bi yazı görmüştüm internette. Beraber gülemediğin birine asla aşık olamazsın diyodu. Yo hayır aşık falan da değilim. Ama hayatımda dursun istiyorum, bu,gri penyem gibi. Gördüğüm an, ben bunu almalıyım diye saldırdığım, diğer hatunların bakışlarından sakınarak elimde kendisiyle kasaya yürüdüğüm o her gün giyebilceğim nadir kıyafetlerimden biri gibi. Kotun üstüne gider, siyah pantolonun üstüne gider. İlkbahara-sonbahara, hafif kışa, soğuk yaza.. Her şeye gider. Onu giyerken gerilmezsin, sıkılmazsın, sana hep yakışcağını bilirsin. Düzdür, sadedir, olduğu gibidir. Severek giydiğin için seni güzel hissettirir. İşte o benim Gri'm. Hâlâ almaya cesaret edemediğim, çok arada etiket fiyatını indirerek kendisini daha da cazip hale getiren, bugünse kendisine iyice hasta olduğum ama benim olmayan Gri bluz. Kendi değerinin kendisi bile farkında olmayan gri bluz.

#Abiye tipi erkek# Evet bu da herkesin baktığı, nerdeyse tüm hatunların adını cismini bildiği o kuul ibne. Egosu yüzünden totosu arşa değer genellikle, niyeyse sessiz, kendisine bulaşmayan hatun tiplerine de tuhaf bir zaafı vardır. Kaşarları hep yedekte bekletirler, kendileri de bi yerde erkek kaşarı gibi bi şeydir. Sözde keskin prensipleri vardır, onu hiçbir şey, hele hiçbir kız ağlatamaz gibi yürürler. O apollo duruşunun altında kuyruğunu kapı arasına sıkıştırmış bi kedi olduğunu çoğu kişi fark edemez. Kızları üzmek hobi gibi bi şeydir görünüşte, kendisini terk eden o "ilk" kalp ağrısını her gece tekrar tekrar yaşar. Zordur onlar gibi olmak, çok zordur hem de. Olduğu gibi görünmemek nedir en iyi bilenlerden biriyim. Ama bunların olayı çok hoştur. Bunlar abiyedir. Benim gibi öyle sürekli gece davetine gitmeyen, hatta ara ara yok mezuniyettir yok nişandır harici abiyeye ihtiyaç duymayan insanlar için abiye tipi erkektir. Vitrinde görürsün, ilk bakışta hasta olursun. Sonra ben bunu nerde giycem ya dersin. Sonra bi daha görürsün. Alsam mı ki dersin. Bir iki ay sonra mağazanın içine girmeye cesaret edersin. Ben o elbiseye bakabilir miyim dersin. Eline alırsın, güzel bir histir, denersin belki. Ben genelde etiket fiyatını gördükten sonra aldığım yere bırakırım, bi yerine bi şey olursa zararını ödeyemem diye. Giremem onların kalıbının içine, yapamam. Rahat edemem. O kıyafet için saçın da güzel, yapılı olmalı, makyajın da tam olmalı, bi de ayakkabı almalı, ona uygun da çanta.. Belki vermen gereken birkaç kilo, küçültülmesi gereken bir toto.. Zahmetine girebilenler için ideal gibi görünür Abiye. Ama değildir. Her gün gece davetlerine katılmıyorsan oldukça gereksiz ve zahmetlidir. 

Şimdi sen olsan sana düşme/hatta çoktan düşmüş olma ihtimali daha yüksek olan abiye ye mi bakarsın, yoksa daha küçücük sinyallerden öteye gidememiş gri bluzu mu beklersin. Abiye yle mutlu olamam diye ağlamaklı olduğun halde "bak kızım, bunu da terslersen sen hakkaten evde kalırsın." diyen arkadaşlarına yapabilceğin mantıklı bi açıklama yokken, "ama bak, gri bluz de çok tatlı. hem ben onu severim ki." dersen "gri bluz mu? onun kızlarla öyle bi ilişkisi olduğunu hiç görmedim, sen de anca git umutsuz vaka ol." lafını yiyceğini bildiğin için sessiz kalmak cidden canımı acıtıyor. Abiye nin dışı öyle ama içi bomboş, gri bluz ü bi bilsen diyemiyorum.

Belki de bu aralar kafam güzel diye gezmemin sebebinin bahar allerjilerim değil de, gri bluz olduğunu hâlâ kendime itiraf edemiyorum. Ve bu yazıyla olayı kafamda iyice resmileştirdiğimi de sonlara doğru fark ediyorum.


Hayır hayır. Kesinlikle aşık falan olmuyorum ben.